Muzea nie nadążają

(Cytaty  z dyskusji muzealników w radio TOK FM)

Andrzej Wajs, Andrzej Wajs

Fotograf  uwalnia mechanizm kataklizmu, rozdzielając jego domniemane fazy, przenosząc mikrosekundę widzenia w kadr percepcji. 

Zajmowanie pozycji, „robienie” zdjęcia, naświetlanie, wywoływanie, utrwalanie, preparowanie odbitki i umieszczanie jej w albumie lub w galerii – to abstrakcyjne, wyizolowane stadia „aktu widzenia”, rozpisane na partyturę cyklu czasowego.

Wszystkie one – może poza tym ostatnim – zawarte są już w mikrosekundzie reakcji świetlnej na siatkówce oka.

Wokół sztuki fotografowania panoszy się mitologia obrazu (z nieuchronnymi referencjami do płótna malarskiego), czasu i pamięci. 

Fotografia jest jednak w istocie „rzeczywistością” zamrożoną, obraz fotograficzny – obrazem innego obrazu.

Krzysztof Wojciechowski jest fotografem, a więc klinicystą i badaczem. 

Domena, w której pracuje, to domena archiwum. 

Usuwa z niej semiozę literackiego śmiecia, demitologizując obraz. 

To, co robi, bardziej przypomina działania operacyjne oficera śledczego, laboranta i kryminologa. 

Jego żywiołem jest przeszukiwanie, zszywanie i rozszywanie modułów, ustalanie punktów stycznych, linii brzegowych, formatowanie macierzy. 

Fotografując zbiór mchów, pokazuje jego fraktalność (każda część mchu jest mchem, tak jak każda podzielona chmura nową chmurą, według zasady samopodobieństwa Cantora, Gastona Julii i Mandelbrota). 

Dobór optymalnej głębi ostrości, manipulacja kadrem i konturem pola, dają złudzenie wspinaczki zboczem zalesionego wzgórza lub zdjęcia wykonanego na dużej wysokości – na przykład z pokładu samolotu rozpylającego środki owadobójcze nad dziewiczą puszczą. 

 Macierze resztek świata organicznego, ułożone w diagramy, nasuwają bliskie skojarzenia z algebrami, sitem Eratostenesa czy daktyloskopią biura śledczego. 

Sceny uliczne (z wykorzystaniem mechanizmu skanowania szczelinowego) to z kolei dalekie echo efektu Dopplera – fotograficzny zapis dylatacji czasu i deformacji wizualnej obiektu ze względu na różnicę pomiędzy częstotliwością fali emitowanej przez źródło a częstotliwością rejestrowaną przez ruchomego obserwatora. 

Obrazu tych osobliwości dopełnia set „muzyki niemej”, gdzie dźwięk „utrwala się” na kliszy jako skala achromatyczności rowków płyty analogowej.

Całą tą optyką rządzi zasada różnicy potencjału. 

Zawieszenie tezy o „rzeczywistości” uwalnia energię lokalnych autonomii.

To demontaż i inscenizacja. 

Przenoszenie modułów z jednej macierzy do drugiej.

Szukanie terytorium tranzytowego pomiędzy kontemplacją a ingerencją.

Post Scriptum: sito Eratostenesa: 

Zuzanna Sokołowska (1982), historyk i filozof.

Tu znajdował się fragment tekstu Zuzanny Sokołowskiej, który w całości znaleźć można pod adresem 
http://magazyn.o.pl/2012/zuzanna-sokolowska-
dzialania-niepozadane-david-fincher/.

Na żądanie właściciela strony fragment, który zaczynał się od "Fincher serwuje...", zaś kończył na: ", reżyserska ekstraklasa." - usunąłem.

Muszę jednak dać wyraz żalowi. W moim blogu usunięty fragment, wchodząc w intertekstualną grę z wyimkami prac innych autorów, zaistniał na zupełnie nowych zasadach:

stał się autonomicznym dziełem sztuki.

Wyrwany z tego otoczenia, uwięziony w portalu, z którego został zaczerpnięty, stał się tym, czym był wcześniej - bełkotliwym banałem.

Szkoda.

(Powielanie, przetwarzanie i dalsze rozpowszechnianie treści i materiałów 

zamieszczonych w O.pl Polskim Portalu Kultury, 

w jakikolwiek sposób, w całości lub w części, 

bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy 

jest zabronione.)

Pełne rezerwy, niedostępne nawet same dla siebie, zimne jak głaz

Kobieta Artystka stała się Kreaturą, Wybrykiem Natury, Osobliwością, Wyjątkiem a nawet Dziwadłem. Bo zaprzeczyła naturze (naturze kobiety). Nieposłuszeństwo wobec wszechwidzącego Ojca, Innego, Fallusa, Języka, Harmonii, Umysłu, Wzroku, Stałości, Logosu pozwalało jej zachować tożsamość i kobiece ‘Ja’, pływać nago w świecie instynktów, rozwijać żeńską moc twórczą i mądrość. Istotą sztuki przedstawianych Artystek jest totalna wolność, rozpasana wyobraźnia, nieokiełznane pragnienie, cielesna miłość. Bezwstydnie opowiadają o pożądaniu, zmysłowym postrzeganiu świata , „pragnącym ciele”. Dla tych artystek tworzenie jest naturalną potrzebą, wewnętrzną koniecznością. Zagarniają otaczającą Je przestrzeń aby następnie przetworzoną oddać pod postacią perwersyjnych kobiecych fantazmatów - banalnych, szalonych, ekstatycznych, niebezpiecznych i stabuizowanych.

Projekt dofinansowany został przez Niemiecką Federalną Fundację Kultury oraz Fundację ERSTE Stiftung.
Dodatkowo projekt wspierany jest przez Cine Plus, Neuer Berliner Kunstverein (n.b.k.).
Polska odsłona projektu odbywa się w ramach Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Wizualnych ALTERNATIVA 2012 i jest finansowana przez Miasto Gdańsk.

cztery zdania, ale jakie

ORGIA MYŚLI ATEOLOGICZNEJ

 

+

Ostatnie lata pokazują wzrost zainteresowania religią i religijnością człowieka pod hasłem ich przechwycenia czy recyklingu, mającego na celu nie ich zniesienie (w duchu tradycji Oświecenia), ale raczej postsekularne przeobrażenie w produkt spełniający potrzeby już oświeconej, ale wciąż niezadowolonej klienteli z segmentu rynku idei metafizycznych i im pochodnych.

 

+

 Neoteologia i kryptoteologia, rezygnując z typowych key-words obskurantyzmu oraz eklezjalizmu, przechodzą na pozainstytucjonalny marketing bezpośredni, nakierowany na egocentryczne lifestyles wielkomiejskiego postmieszczaństwa, do których katalogu zaliczyć można z równą szansą na sukces ajurwedę, buddyzm zen czy kult słońca i drzew – ale także bardziej subtelne propozycje egzystencjalne czy polityczne, dzięki którym np. w niektórych kręgach nowoczesnej lewicy powstała moda na bycie chrześcijaninem. 

 

+

Tendencje te bardziej widoczne są na zachodzie; Polska, kraj pod tym względem zacofany, wciąż jeszcze nie przyswoiła do końca podstaw Oświecenia i znajduje się na wczesnym etapie walki (główny nurt debaty politycznej dotyczy sprawy tak dawno już gdzie indziej zażegnanej, anachronicznej, jak krzyż w parlamencie) toteż postsekularyzm zaskakuje nas gorzej przygotowanych i łatwowiernych, słabiej zakorzenionych w tym, z czego on sam się wywodzi. 

 

+

Dlatego potrzebna nam jest dyskusja o krajobrazie (post)metafizycznym naszych czasów, postawach i dylematach bezbożności w dobie kryzysu oświecenia i neotradycjonalizmu.

link

W ostatnich dekadach performens uprawiany przez kobiety, stał się głównym obszarem reanimacji kobiecej twórczości, afirmacją doświadczenia kobiecego oraz formą aktywizmu społeczno-politycznego, najczęściej o krytycznym charakterze.

 Redefiniując miejsce i role artystek, modele etosu twórczego, priorytety artystyczne w zasadniczo fallogocentrycznym świecie sztuki: dekonstruuje mechanizmy nim rządzące, demaskuje instytucje, rewiduje dotychczasowe artystyczne wzorce czy estetyczne przyzwyczajenia odbiorcze.

 Często również ma wymiar meta artystyczny, odnosząc się intertekstualnie do tradycji artystycznej, wyznawanych hierarchii bądź uznawanych kanonów. 

Nawiązania do świata sztuki (w formie aluzji, cytatów, pastiszy czy trawestacji), przybierają charakter artystycznego dialogu, polemiki, kontrowersji, kontrpropozycji, nierzadko o krytycznej bądź parodystycznej wymowie.

Zagadnienie to interesuje mnie

 Zagadnienie to interesuje mnie szczególnie w kontekście sztuki feministycznej, która w moim odczuciu jako swoje główne zadanie postawiła redefinicję polityczności jako redystrybucji tego, co zmysłowe poza uprzedmiotawiającym spojrzeniem.